„Zobowiązujemy się prowadzić styl życia Jezusa poprzez głębokie przeżywanie tajemnicy Eucharystii, aby stać się świadkami zbawczej miłości Boga do ludzi i obecności Bożego Królestwa na ziemi” (Konst. 6)
Najświętszy Sakrament ustanowił sam Pan Jezus w czasie Ostatniej Wieczerzy. Pierwsza wspólnota Kościoła nie wątpiła w wagę Eucharystii i w obecność Jezusa pod postacią chleba i wina.
Na początku jednak Eucharystia była łączona jedynie z przyjmowaniem Jej w Komunii św. oraz zanoszona do chorych. Przez długi czas nie istniał żaden inny kult eucharystyczny poza Mszą Święta.
Czy to na pewno Jezus?
Na przełomie XII i XIII wieku pojawiły się w Kościele wątpliwości co do rzeczywistej obecności Chrystusa w Eucharystii. Berengariusz z Tours i jego uczniowie twierdzili, że jest to obecność jedynie symboliczna. Aby rozwiać raz na zawsze wszelkie wątpliwości, na Soborze Laterańskim IV (1215), w Kościele katolickim przyjęto dogmat o transsubstancjacji, orzekający, że Chrystus jest obecny w Eucharystii realnie:
„Jeden jest przeto powszechny Kościół-zgromadzenie wierzących, poza którym nikt nie doznaje zbawienia, w którym też Jezus Chrystus jest kapłanem i jednocześnie ofiarą, którego ciało i krew prawdziwie zawarte są w sakramencie ołtarza pod postaciami chleba i wina, po przeistoczeniu mocą Bożą chleba w ciało i wina w krew…”
Sobór Laterański IV
Ogłoszenie dogmatu sprawiło, że wzrosło zainteresowanie kultem Eucharystii, która przestawała być jedynie elementem liturgii, lecz coraz mocniej postrzegana była jako dowód na trwałą obecność Chrystusa na Ziemi.
Dlatego też 11 sierpnia 1264 r. Urban IV przygotował bullę „Transiturus de hoc mundo”, na mocy której Boże Ciało stało się świętem całego Kościoła, zmarł jednak przed jej ogłoszeniem. Dokonał tego dopiero papież Jan XXII (w 1334 r.), natomiast papież Bonifacy IX polecił w 1391 r. wprowadzić święto Bożego Ciała wszędzie tam, gdzie jeszcze nie było ono obchodzone.
W Polsce jako pierwszy wprowadził to święto bp Nankier w 1320 r. w diecezji krakowskiej, zaś pod koniec XIV w. święto Bożego Ciała było obchodzone już we wszystkich diecezjach.
W procesji za Panem
Pierwsza wzmianka o procesji zaś pochodzi z Kolonii z roku 1277. Od wieku XIV spotykamy się z nią w Niemczech, Anglii, Francji, Hiszpanii i w Mediolanie. Od XV wieku przyjął się w Niemczech zwyczaj procesji do czterech ołtarzy. W Polsce po raz pierwszy z procesją Bożego Ciała spotykamy się już w XIV wieku w Płocku i we Wrocławiu. Od wieku XVI wprowadzono zwyczaj śpiewania Ewangelii przy czterech ołtarzach. Istnieje on do dnia dzisiejszego.
Procesja to wspólna modlitwa i publiczne wyznanie wiary w Chrystusa obecnego w Najświętszym Sakramencie. To również szczególne błogosławieństwo, którego udziela nam sam Bóg kiedy wychodzi na ulice naszych miejscowości i przechodzi obok naszych domów, szkół, szpitali czy miejsc pracy…
1. Sław języku tajemnicę
Ciała i Najdroższej Krwi
którą jako łask krynicę
wylał w czasie ziemskich dni
Ten co matkę miał dziewicę
Król narodów godzien czci.
2. Z Panny czystej narodzony
posłan zbawić ludzki ród
gdy po świecie na wsze strony
ziarno Słowa rzucił w lud
wtedy cudem niezgłębionym
zamknął swej pielgrzymki trud.
3. W noc ostatnią przy wieczerzy
z tymi których braćmi zwał
pełniąc wszystko jak należy
czego przepis prawny chciał
Sam dwunastu się powierzył
i za pokarm z rąk Swych dał
4. Słowem więc Wcielone Słowo
chleb zamienia w Ciało swe
wino Krwią jest Chrystusową
darmo wzrok to widzieć chce
tylko wiara Bożą mowa
pewność o tym w serca śle
5. Przed tak wielkim Sakramentem
upadajmy wszyscy wraz
niech przed Nowym Testamentem
starych praw ustąpi czas
co dla zmysłów niepojęte
niech dopełni wiara w nas
6. Bogu Ojcu i Synowi
od po wszystkie nieśmy dni
niech podaje wiek wiekowi
hymn tryumfu dzięki czci
a równemu Im Duchowi niechaj
wieczna chwała brzmi. Amen.
