17 stycznia każdego roku wspominamy dzień narodzin dla nieba czcigodnej Sługi Bożej Matki Marii Antonii Paris. Była kobietą zakochaną w Bogu, która szukała Go bez zmęczenia. Pan poprosił ją, aby założyła „Nowy Zakon”, który będzie żył w jedności z Kościołem i Jego pasterzami, głosząc w ubóstwie Święte Prawo Pana.
Od 14 do 16 stycznia każdego roku przygotowujemy się przez modlitewne triduum do uroczystości Czcigodnej Sługi Bożej Marii Antonii Paris. Choć jest to święto jedynie dla Misjonarek Klaretynek RMI, i nie ma jeszcze takiego wspomnienia w Kościele powszechnym, to wszystkich naszych przyjaciół, współpracowników, dobroczyńców, i wszystkich chętnych, zapraszamy do modlitwy razem z nami! Tegoroczne triduum nosi tytuł: „Kościół pragnie apostolskich mężczyzn i kobiet. Przemiana osobista, wspólnotowa i misyjna”.
Nie byli królami i tak naprawdę nie wiadomo czy było ich trzech… Wiemy natomiast z Ewangelii, że Mędrcy ze Wschodu idąc za znakami i szukając nowonarodzonego Zbawiciela dotarli do Jezusa, Maryi i Józefa. Wspominamy to wydarzenie co roku 6. stycznia. Uroczystość Objawienia Pańskiego jest, obok Wielkanocy, najstarszą uroczystością chrześcijańską. Już w IV wieku odnotowano jej obchody. Nie przez przypadek, właśnie w tym dniu, w sposób szczególny wspominamy misje, misjonarzy i Papieskie Dzieło Misyjne Dzieci.
Każdy nowy rok rozpoczynamy wpatrzeni w Maryję – Matkę Syna Bożego. „Maryja jest wielkim znakiem na naszej drodze”.
Maria Antonia París urodziła się w Vallmoll w 1813 roku. W 1841 r. wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Maryi, gdzie pozostała przez dziewięć lat. To właśnie w tym czasie poczuła charyzmatyczne natchnienie do założenia nowego zakonu, opartego na ubóstwie i wierności Ewangelii, na wzór pierwszych apostołów. Z pomocą Antonio María Clareta, arcybiskupa Kuby, skrystalizowała to wezwanie i inspirację w nowym zgromadzeniu, które narodziło się w 1855 r. w Santiago de Cuba, gdzie pierwsza założona wspólnota miała zajmować się potrzebami edukacji kobiet i podnosić ich status w ówczesnym społeczeństwie kubańskim.
W 1859 r. Antonia powróciła do Hiszpanii i założyła pierwsze wspólnoty w Tremp (Lérida), Reus (Tarragona), Carcagente (Walencja) i Vélez-Rubio (Almería).
Zmarła 17 stycznia 1885 roku w otoczeniu sióstr ze wspólnoty w Reus, gdzie jej ciało spoczywa w krypcie kościoła.
Jan Paweł II ogłosił heroiczność jej cnót 23 grudnia 1993 r. i od tego czasu jest uznawana za czcigodną.
Antoni Maria Klaret urodził się w Sallent (Barcelona) w Wigilię 1807 roku, w chrześcijańskiej rodzinie zajmującej się tkactwem. W wieku dwunastu lat jego ojciec zatrudnił go przy rodzinnym krośnie, a później wysłał do Barcelony, aby doskonalił swoje umiejętności w dziedzinie włókiennictwa. Jednak w wieku 22 lat porzucił studia, by wstąpić do seminarium duchownego w Vi. Po przyjęciu święceń kapłańskich został wysłany jako misjonarz apostolski, aby głosić kazania w Katalonii i na całym Półwyspie Apenińskim. Na szczególną uwagę zasługuje jego działalność duszpasterska na Wyspach Kanaryjskich, gdzie do dziś jest pamiętany i czczony.
16 lipca 1849 r. założył w seminarium w Vic Zgromadzenie Misjonarzy Synów Niepokalanego Serca Maryi. Kilka dni później został poinformowany o nominacji na arcybiskupa Kuby. Wkrótce potem osiedlił się na wyspie i przez lata pobytu prowadził aktywną działalność duszpasterską. Wraz z M. Antonią París założył 25 sierpnia 1855 r. Religiosas de María Inmaculada Misioneras Claretianas.
Po mianowaniu go spowiednikiem Izabeli II w 1857 r. powrócił do Madrytu, skąd w 1868 r. uciekł na wygnanie do Francji. Uczestniczył w Soborze Watykańskim I i zmarł w Fontfroide (Francja) 24 października 1870 roku.
Został kanonizowany przez Piusa XII w 1950 roku, a jego szczątki spoczywają obecnie w Vic.
