„Maryja Niepokalana, która jest wzorem czułości i troski o ludzkość i Kościół, pokazując nam Chrystusa, pokazuje nam Drogę, którą mamy iść. Jak Ona stajemy przed Panem w duchu pokory i ubóstwa, jak ci, którzy niczego nie mają i wszystkiego oczekują od swojego Zbawiciela, świadomi,
że to On prowadzi nasze kroki” (Konst. 13).
Taki tytuł nosił warsztat dla pań, którym w głowie się nie mieści, że złość nie jest zła, a strach nie straszy. I to wszystko do Boga prowadzi! To już druga edycja tego warsztatu i tym razem odbyła się w naszym domu w Warszawie, 6 grudnia bieżącego roku.
Od kilku lat s. Jolanta Hernik RMI współpracuje z seminarium Braci Mniejszych Kapucynów w Krakowie. Dla kleryków przygotowujących się do ślubów wieczystych prowadzi wykłady i warsztaty z antropologii teologicznej. W tym semestrze nastąpiła mała zamiana. Po raz pierwszy i z uwagi na to, że jest jeden kleryk na tym etapie, to „uczeń przyjechał do nauczyciela”, do wspólnoty Sióstr Klaretynek w Warszawie.
Do wszystkich ważnych chwil w życiu i uroczystości staramy się jak najlepiej przygotować. Uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny jest patronalną uroczystością naszego Zgromadzenia, a Maryja „jest wielkim znakiem na naszej drodze” w życiu każdej Misjonarki Klaretynki. Dlatego nowennę przed dniem 8. grudnia obchodzimy bardzo uroczyście. Zapraszamy do modlitwy razem z nami.
Maria Antonia París urodziła się w Vallmoll w 1813 roku. W 1841 r. wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Maryi, gdzie pozostała przez dziewięć lat. To właśnie w tym czasie poczuła charyzmatyczne natchnienie do założenia nowego zakonu, opartego na ubóstwie i wierności Ewangelii, na wzór pierwszych apostołów. Z pomocą Antonio María Clareta, arcybiskupa Kuby, skrystalizowała to wezwanie i inspirację w nowym zgromadzeniu, które narodziło się w 1855 r. w Santiago de Cuba, gdzie pierwsza założona wspólnota miała zajmować się potrzebami edukacji kobiet i podnosić ich status w ówczesnym społeczeństwie kubańskim.
W 1859 r. Antonia powróciła do Hiszpanii i założyła pierwsze wspólnoty w Tremp (Lérida), Reus (Tarragona), Carcagente (Walencja) i Vélez-Rubio (Almería).
Zmarła 17 stycznia 1885 roku w otoczeniu sióstr ze wspólnoty w Reus, gdzie jej ciało spoczywa w krypcie kościoła.
Jan Paweł II ogłosił heroiczność jej cnót 23 grudnia 1993 r. i od tego czasu jest uznawana za czcigodną.
Antoni Maria Klaret urodził się w Sallent (Barcelona) w Wigilię 1807 roku, w chrześcijańskiej rodzinie zajmującej się tkactwem. W wieku dwunastu lat jego ojciec zatrudnił go przy rodzinnym krośnie, a później wysłał do Barcelony, aby doskonalił swoje umiejętności w dziedzinie włókiennictwa. Jednak w wieku 22 lat porzucił studia, by wstąpić do seminarium duchownego w Vi. Po przyjęciu święceń kapłańskich został wysłany jako misjonarz apostolski, aby głosić kazania w Katalonii i na całym Półwyspie Apenińskim. Na szczególną uwagę zasługuje jego działalność duszpasterska na Wyspach Kanaryjskich, gdzie do dziś jest pamiętany i czczony.
16 lipca 1849 r. założył w seminarium w Vic Zgromadzenie Misjonarzy Synów Niepokalanego Serca Maryi. Kilka dni później został poinformowany o nominacji na arcybiskupa Kuby. Wkrótce potem osiedlił się na wyspie i przez lata pobytu prowadził aktywną działalność duszpasterską. Wraz z M. Antonią París założył 25 sierpnia 1855 r. Religiosas de María Inmaculada Misioneras Claretianas.
Po mianowaniu go spowiednikiem Izabeli II w 1857 r. powrócił do Madrytu, skąd w 1868 r. uciekł na wygnanie do Francji. Uczestniczył w Soborze Watykańskim I i zmarł w Fontfroide (Francja) 24 października 1870 roku.
Został kanonizowany przez Piusa XII w 1950 roku, a jego szczątki spoczywają obecnie w Vic.
