Aktualności

Święte Triduum Paschalne.

Ten jedyny i wyjątkowy czas trwa od Wielkiego Czwartku wieczorem do Niedzieli Zmartwychwstania. Te trzy doby tworzą całość łączącą w sobie największe tajemnice chrześcijaństwa.

Wielki Czwartek Wieczerzy Pańskiej

Wielki Czwartek to pamiątką pozostawienia nam przez Jezusa przykazania miłości i Eucharystii. Chrystus umywa nogi Apostołom, wyraźnie polecając uczniom, żeby czynili to, co On.

A kiedy im umył nogi, przywdział szaty i znów zajął miejsce przy stole, rzekł do nich: «Czy rozumiecie, co wam uczyniłem? Wy Mnie nazywacie „Nauczycielem” i „Panem”, i dobrze mówicie, bo nim jestem. Jeżeli więc Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem wam nogi, to i wy powinniście sobie nawzajem umywać nogi. Dałem wam bowiem przykład, abyście i wy tak czynili, jak Ja wam uczyniłem».

Tego samego wieczoru Jezus odprawił pierwszą w historii Mszę Świętą. Zgodnie z Jego poleceniem, od tamtej pory, do dzisiaj, nieprzerwanie na ołtarzach świata dokonuje się ta bezkrwawa ofiara Chrystusa. Przypomina o tym św. Paweł:

Ja otrzymałem od Pana to, co wam przekazałem, że Pan Jezus tej nocy, której został wydany, wziął chleb i dzięki uczyniwszy, połamał i rzekł: «To jest Ciało moje za was wydane. Czyńcie to na moją pamiątkę!» Podobnie, skończywszy wieczerzę, wziął kielich, mówiąc: «Kielich ten jest Nowym Przymierzem we Krwi mojej. Czyńcie to, ile razy pić będziecie, na moją pamiątkę!»

Wielki Piątek Męki Pańskiej

Wielki Piątek jest dniem męki i śmierci Jezusa Chrystusa. W tym dniu nie odprawia się Mszy Świętej. Ołtarze są obnażone, a tabernakulum jest otwarte. Tego dnia koncentrujemy się na tajemnicy Krzyża. 

Nabożeństwo wielkopiątkowe rozpoczyna się Liturgią Słowa, która przywołuje nam o cierpiącym Słudze Pańskim z Księgi Izajasza  i przypomina, że Chrystus jako Arcykapłan złożył Bogu najdoskonalszą ofiarę, która zastąpiła wszystkie ofiary Starego Przymierza. Później czyta się lub śpiewa opis Męki Pańskiej z Ewangelii według św. Jana. Po homilii ma miejsce wyjątkowo uroczysta „modlitwa powszechna”, w której wspomina się w dwunastu intencjach wszystkich, których obmyła zbawcza Krew Chrystusa przelana na Krzyżu.

W centrum liturgii wielkopiątkowej jest adoracja Krzyża. Zaczyna się wezwaniem kapłana: „Oto drzewo krzyża, na którym zawisło zbawienie świata”, wierni odpowiadają: „Pójdźmy z pokłonem”.  

Liturgię Wielkiego Piątku kończy przeniesienie Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie do tzw. grobu Pańskiego.  Tutaj adorujemy Chrystusa i trwamy w ciszy przy Jego grobie.

Wielka Sobota

To dzień ciszy, trwania przy grobie i oczekiwania na zmartwychwstanie. Czuwamy z Maryją, Tą , która nie zwątpiła nawet po śmierci Syna. Tego dnia nie odprawia się Mszy świętej, nie ma też żadnej innej liturgii.

Wigilia Paschalna

Po zachodzie słońca rozpoczyna się najbardziej uroczysta liturgia w całym roku – Wigilia Paschalna.

Składa się z czterech części: liturgii światła, słowa, wody i Eucharystii.

Poświęcenie nowego paschału, zapalenie od niego świec, czytania przeprowadzające nas przez całą historię zbawienia, poświęcenie wody chrzcielnej, odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych, uroczysta liturgia eucharystyczna.  W czasie Wigilii Paschalnej wiele się dzieje, jest ona sercem  Triduum Paschalnego i  całego życia chrześcijańskiego. W czasie tej właśnie liturgii rozbrzmiewa radosne ALLELUJA, którego nie słyszeliśmy od 40 dni. Wigilia Paschalna rozpoczyna świętowanie Uroczystości Zmartwychwstania Pańskiego.

Chrystus zmartwychwstał! Prawdziwie zmartwychwstał!

Ostatnio dodane:

W Siedlcach o modlitwie.

11 czerwca bieżącego roku s. Jolanta Hernik RMI poprowadziła w Siedlcach jedno ze spotkań z cyklu „Przekroczyć siebie”. Zgromadzonym uczestnikom przedstawiła tę perłę duchowości, którą jest modlitwa.

Misyjne posłanie na Lednicy

1 czerwca 2024 roku na Polach Lednickich miało miejsce kolejne spotkanie młodych z całej Polski. Tym razem były tam również obecne Papieskie Dzieła Misyjne, a wśród nich s. Monika Juszka RMI.

Dzień powołania klaretyńskiego 2024

„Nasze klaretyńskie powołanie jest darem, na który powinnyśmy odpowiadać każdego dnia, żyjąc w całkowitej dyspozycyjności wobec woli Ojca, z radością oddane głoszeniu Świętego Prawa Pana całemu stworzeniu, poprzez styl życia pracowity, prosty i ubogi” (Konstytucje Zgromadzenia).