To słowa powtarzane często przez Tereskę Albarracin. Młodą Misjonarkę Klaretynkę, która zmarła w opinii świętości 12 marca 1946 roku w Barcelonie.
Urodziła się 1 maja 1927 roku w Puerto de Mazarón w południowo-wschodniej części Hiszpanii. Nadano jej imiona Maria del Carmen. Był szóstą z dziewięciorga dzieci państwa Marii del Angeles Pascual i Francisca Alabrracin. Po śmierci taty, gdy miała 14 lat , bardzo mocno odczuła, że to Bóg jest jej Ojcem. Należała do młodzieżowej grupy Córek Serca Maryi prowadzonej przez Misjonarzy Klaretynów, lecz zapragnęła wstąpić do Zgromadzenia Sióstr Maryi Niepokalanej Misjonarek Klaretynek.
Została przyjęta do Zgromadzenia we wrześniu 1942 roku. Przed rozpoczęciem nowicjatu poprosiła o nadanie jej imienia Tereska. Na cześć św. Teresy do Dzieciątka Jezus. Bardzo się ucieszyła, gdy jej prośba została wysłuchana.
Żyła krótko, ale bardzo intensywnie, całą sobą służąc Panu Bogu i dzieciom, do których była posłana. Nie czyniła cudów, nie miała wyjątkowych wizji. Jej świętość polegała na przeżywaniu codzienności razem z Jezusem i na uśmiechaniu się w każdych okolicznościach, nawet w ciężkiej chorobie.
Pracowała jako opiekunka i wychowawczyni najmłodszych uczennic. Bardzo starała się je prowadzić do Jezusa i „nie zasłaniać Go sobą”.
„Jesteśmy tylko prostymi narzędziami, a jedynym prawdziwym Mistrzem jest Jezus! Jemu należy się cześć i chwała. Nie miejmy innego celu jak tylko to, by Bóg był we wszystkim kochany i uwielbiany” – powtarzała s. Tereska.
Bardzo długo nikomu nie mówiła o swoim złym samopoczuciu i ogromnym bólu, który jej towarzyszył. Kiedy nie była w stanie już dalej go ukrywać – było za późno. Operacja ratująca życie nie miała szans powodzenia. Choroba była zbyt mocno posunięta.
12 marca 1946 roku przyjęła wiatyk, odnowiła swoje śluby zakonne i odeszła do Domu Ojca. Miała niespełna 20 lat.
1 lipca 2010 roku papież Benedykt XVI podpisała dekret potwierdzający heroiczność jej cnót. Od tej pory przysługuje jej tytuł Czcigodnej Służebnicy Bożej.
