Triduum Matki Założycielki

Od 14 do 16 stycznia każdego roku przygotowujemy się, przez modlitewne triduum, do uroczystości Czcigodnej Sługi Bożej Marii Antonii Paris. Choć jest to święto jedynie dla Misjonarek Klaretynek RMI, i nie ma jeszcze takiego wspomnienia w Kościele powszechnym, to wszystkich naszych przyjaciół, współpracowników, dobroczyńców, i wszystkich chętnych, zapraszamy do modlitwy razem z nami! Tegoroczne triduum nosi tytuł: „Kościół pragnie apostolskich mężczyzn i kobiet. Przemiana osobista, wspólnotowa i misyjna”.

Dzień I (14 stycznia) – PRZEMIANA OSOBISTA

W tym pierwszym dniu triduum jesteśmy zaproszeni, aby zadać sobie pytanie: jak przeżywamy tu i teraz, nasze bycie i poczucie bycia umiłowanymi synami i córkami Boga? Trwajmy przez chwilę w ciszy. Spójrzmy w głąb siebie, aby odczuć w umyśle i sercu głęboką obecność Trójcy w nas. To z relacji z Bogiem Trójjedynym rodzi się nasza tożsamość dzieci Bożych, tożsamość Kościoła.
Z tego odczucia i doświadczenia bycia dziećmi Boga rodzi się wezwanie do życia w świętości i misji. Możemy zatem zadać sobie kolejne pytanie: jak odpowiadam na to wezwanie? Co powinnam/powinienem, dzięki łasce Bożej, w sobie przemienić, aby żyć tak, jak Bóg sobie to moje życie wymarzył?
Konstytucje naszego Zgromadzenia zachęcają do uświadomienia sobie, że Pan konsekrował nas przez chrzest i obdarzył łaską naśladowania Chrystusa. Za pośrednictwem czcigodnej sł. Bożej Marii Antonii Paris prośmy o łaskę wiernego wypełniania naszych chrzcielnych zobowiązań i gotowości do misji.

Obecność Boga w życiu Marii Antonii była nieustanna. Dla niej wszystko było łaską Bożą. Odczuwała tę obecność tak realnie i prawdziwie, że wydawało jej się, jakby nieustannie miała „kogoś obok siebie”. W tej bliskości Bóg objawiał się jej przede wszystkim jako Ojciec. Ona sama napisała, że wielokrotnie miała radosne doświadczenie słyszenia, jak Bóg czule mówił do niej: Moja córko:

Tak, moja córko, pragnę nowego zakonu.
Oto, moja córko, ten apostolski człowiek, o którego z tak wieloma łzami przez tyle lat prosiłaś.
Czy widzisz, moja córko, piękno Bożych przykazań?
Czego się boisz, córko?”
Jeszcze nie zdążyłam się całkowicie skupić na modlitwie, gdy Bóg zawołał mnie z wielką miłością: „Najdroższa córko, moja wybrana i umiłowana!”
… I nazwał mnie swoją córką ten Ojciec niebieski, aby dzielić się ze mną najskrytszymi tajemnicami Swojego serca z taką ufnością, jakbym nigdy wcześniej Go nie obraziła! O, jakże nieskończona jest miłość Boga do Jego stworzeń!

Dzięki tej bliskości z Bogiem Maria Antonia od młodości odważnie żyła w postawie nawrócenia. Potrafiła wkroczyć na drogę przemiany, aby zjednoczyć się z Bogiem i Chrystusem na krzyżu, aby szukać doskonałości miłości i upodobnienia się do Niego, podążając śladami Mistrza.

Żyję więc już nie ja, ale żyje we mnie Chrystus. A jeśli żyję teraz na świecie, to żyję dzięki wierze w Syna Bożego, który umiłował mnie i samego siebie wydał za mnie. Ga 2,20

Umiłowani, miłujmy się nawzajem, bo miłość pochodzi od Boga, a każdy, kto miłuje, narodził się z Boga i zna Boga. Kto nie miłuje, nie zna Boga, bo Bóg jest miłością. Miłość Boża ukazała się wśród nas przez to, że Bóg posłał na świat swego Jednorodzonego Syna, abyśmy dzięki Niemu mieli życie. Na tym polega miłość, że nie my umiłowaliśmy Boga, lecz On nas umiłował i posłał swojego Syna jako ofiarę przebłagalną za nasze grzechy. Umiłowani, jeżeli Bóg nas tak umiłował, to my również powinniśmy miłować się wzajemnie. 1 J 4, 7-11

Utożsamienie z Chrystusem jest wezwaniem do zrozumienia, że prawdziwa przemiana osobista polega na dziecięcym oddaniu się Chrystusowi, pozwalając, aby Jego obecność i miłość przemieniały od wewnątrz nasze postępowanie i sposób bycia. To wymaga uświadomienia sobie własnych priorytetów pozwalając, aby życie Chrystusa objawiało się w naszym sposobie bycia w świecie.

Historia nawrócenia Marii Antonii przypomina nam, że Bóg działa w każdym człowieku nieoczekiwanie i w wyjątkowy sposób. Pewnego dnia Franciszkanie z Escornalbou głosili misje w katedrze w Tarragonie. Była tam również czternastoletnia wtedy Antonia. Usłyszane nauki tak ją poruszyły, że przystąpiła do spowiedzi generalnej i od tego momentu rozpoczęła się w niej nowa droga życia.
Możliwe, że Antonia poszła na te misje parafialne jedynie z ciekawości, a może z powodu jakiegoś wewnętrznego niepokoju, którego sama nie potrafiła nazwać. Jednak podczas tego prostego spotkania w kościele, poprzez kazanie i sakrament pokuty i pojednania, łaska Boża głęboko dotknęła jej serca.
Spowiedź generalna, do której przystąpiła, mogła być nie tylko rozliczeniem się ze swoich grzechów, ale otwarciem drzwi duszy na Boże miłosierdzie. Od tego momentu rozpoczęło się dla niej nowe życie.

Tak działa Pan. Gdy spotyka serce otwarte na Swoją łaskę przemienia w wielkie to, co małe i proste, a w cudowne i zadziwiające to, co zwyczajne.

Doświadczenie Marii Antonii przypomina nam, że nawrócenie nie jest jednorazowym wydarzeniem, ale codziennym procesem. Pomaga nam docenić te chwile i wydarzenia, o których często zapominamy: usłyszane zadanie, homilia, akt miłosierdzia… Bóg wykorzystuje każdą okazję, aby ożywić naszą wiarę. Daje nam wciąż szansę na nowy początek, na „nowe życie”, życie w postawie nawrócenia, które staje się życiem bardziej ludzkim, życiem modlitwy i częstszym przyjmowaniem sakramentów.

Boże, Ojcze dobroci, który wlałeś do serca czcigodnej Matki Marii Antonii París wielką miłość do Kościoła i zapaliłeś ją pragnieniem głoszenia Ewangelii wszystkim ludziom, spraw, aby przykład jej życia pomógł nam być prawdziwymi apostołami i udziel nam według Twojego miłosierdzia tej łaski, o którą prosimy za jej wstawiennictwem. Amen.

Dzień II (15 stycznia) – PRZEMIANA WSPÓLNOTOWA

W drugim dniu triduum jesteśmy zaproszeni do odnowienia naszego pragnienia wspólnego podążania drogą wiary, aby nie kroczyć nią samotnie. Jesteśmy wezwani do wiernego naśladowania Chrystusa, naszego Pana, idąc wraz z innymi.
Ta wspólna droga wzywa nas do troski o takie postawy, które przemieniają: przebaczenia, które wyzwala, pojednania, które leczy, akceptacji, która przyjmuje, modlitwy, która nas jednoczy, i adoracji, która otwiera nas na Tajemnicę.
Prośmy o łaskę wyjścia z naszego własnego zamknięcia i przejścia od „ja” do „my”, aby stać się wiarygodnymi świadkami autentycznej przemiany misyjnej. Niech ten czas pobudzi nas do głębszej komunii i do podjęcia z nadzieją wspólnej drogi, do której wzywa nas Bóg.

Maria Antonia spędzała dużo czasu na modlitwie. Ta głęboka komunia z Bogiem była absolutnie niezbędna dla jej osobistej przemiany oraz umiłowania Boga i służenia Mu z radością. Rozmawiała z Bogiem, odkrywała Jego wolę i potwierdzała swoją wierność. Pozwala się oświecać Duchowi Świętemu, który inspirował ją do drogi i ukazywał jej sposób realizacji misji.
Za przykładem Matki Antonii, chcemy iść razem, we wspólnocie, zanurzając się w adoracji, z której jako wspólnota misyjna czerpiemy siłę niezbędną do bycia uczniami – misjonarzami, świadkami miłości i miłosierdzia Boga w tym miejscu i czasie naszej misji, gdzie akurat teraz się znajdujemy.

Z dokumentów XVIII KAPITUŁY GENERALNEJ:

• Naszym pierwszym środkiem ewangelizacji jest osobiste i wspólnotowe świadectwo wierności Chrystusowi, ubóstwa i oderwania się od dóbr materialnych oraz wolności wobec mocy tego świata.
• Wezwanie do bycia troskliwymi i troszczenia się o relacje, siebie i świat, rozumiane jest jako styl życia misyjnego, jako sposób przyczyniania się do odnowy Kościoła, w służbie ludzkości.
• (…) piękne afrykańskie wyrażenie brzmi „Ubuntu”. Oznacza ono: „jestem, ponieważ jesteśmy”. To „jesteśmy” jest sprzyjającym miejscem do kontynuowania synodalnej drogi poprzez spotkanie, słuchanie i wspólnotowe
  rozeznanie, promując współodpowiedzialność, duchowość „my”.

Boże, Ojcze dobroci, który wlałeś do serca czcigodnej Matki Marii Antonii París wielką miłość do Kościoła i zapaliłeś ją pragnieniem głoszenia Ewangelii wszystkim ludziom, spraw, aby przykład jej życia pomógł nam być prawdziwymi apostołami i udziel nam według Twojego miłosierdzia tej łaski, o którą prosimy za jej wstawiennictwem. Amen.

Dzień III (16 stycznia) – PRZEMIANA MISYJNA

W tym trzecim dniu triduum wraz z czcigodną sł. Bożą Marią Antonią París, misjonarkami klaretynkami RMI i tymi, którzy idą z nami tą samą drogą jako spadkobiercy tego samego charyzmatu, jesteśmy zaproszeni do modlitwy i do tego, by prosić o łaskę zobaczenia siebie w świetle procesu misyjnej przemiany.

W chwili ciszy uświadommy sobie, że możemy iść naprzód tylko razem z innymi i pozwolimy się przemieniać jedynie będąc uważnymi na działanie Ducha Świętego i Jego „niespodzianki”.

Modlitwa PSALMEM PRZEMIANY

Ant. Cały świat ma być ojczyzną dla misjonarza Chrystusa.

1. Wychwalamy Cię naszą pieśnią utkaną z misji i miłości, pieśnią, która wypływa z głębi naszych serc, ponieważ Ty, Jezu, nazywasz nas przyjaciółmi, towarzyszami misji, abyśmy żyli na Twój wzór i kochali bezwarunkowo.
2. Obdarz nas swoją łaską, abyśmy nie powtarzali tylko słów, ale byśmy całym życiem ukazywali Twoje światło w każdym spotkaniu, w prostocie i radości, w bliskości… Obyśmy byli Twoim obliczem na ziemi.
3. Przemienieni na Twoje podobieństwo, nie tracąc łaski, dostosowujemy się do każdej sytuacji, do każdej historii, do wszystkich, ponieważ świat jest naszą ojczyzną, a w każdym jego zakątku obecne jest Twoje Królestwo.
4. Chcemy żyć autentycznie, z radością w sercu, chcemy zasiewać nadzieję każdym działaniem, uczynić Ewangelię stylem życia, który buduje, jednoczy, zachęca do troski o powołanie, powszechne braterstwo i wspólny dom.

Otwórzmy nasze zmysły i serca, aby dostrzec i doświadczyć czułości i bliskości, z jaką Jezus zwraca się do swoich uczniów, oraz konieczność miłości, która towarzyszy Jego wezwaniu. Przygotujmy się na przyjęcie tego Słowa, które dziś jest skierowane do nas, które zmusza nas do myślenia i nas posyła.

To jest bowiem moje przykazanie, abyście się wzajemnie tak miłowali, jak Ja was umiłowałem. Nie ma większej miłości nad tę, gdy ktoś poświęca swoje życie za przyjaciół. Wy jesteście moimi przyjaciółmi, jeśli spełniacie wszystko, co wam polecam. Już nie nazywam was sługami, bo sługa nie wie, co czyni jego pan. Nazwałem was przyjaciółmi, gdyż dałem wam poznać wszystko, czego dowiedziałem się od Ojca. To nie wy wybraliście Mnie, lecz Ja wybrałem was i Ja wyznaczyłem was, abyście szli, przynosili owoc i aby wasz owoc był trwały; aby mój Ojciec dał wam wszystko, o co Go poprosicie w moje imię. To wam nakazuję, abyście się wzajemnie miłowali. J 15,12-17

Jezus prosi nas, abyśmy kochali się nawzajem tak, jak On nas umiłował. Idzie nawet dalej, prosząc nas o dokonanie najwyższego aktu miłości – oddanie życia za przyjaciół.

• Miłość chrześcijańska jest bezinteresowna, hojna i zaangażowana. Jezus nazywa nas przyjaciółmi, a nie sługami, ponieważ objawił nam tajemnice Ojca i osobiście nas wybrał.
• Oznacza to bliską i opartą na zaufaniu relację, aby poznać Ojca i pozwolić się przemienić, abyśmy mogli żyć we wspólnocie i komunii.
• Jesteśmy wybrani i przeznaczeni do przynoszenia trwałych owoców.
• Prośba o pomoc Ojca w imieniu Jezusa wiąże się z wypełnieniem tej misji miłości i służby, zapewniając, że nasze działania mają wpływ na budowanie Jego Królestwa.

Pozwólmy, aby słowa czcigodnej Marii Antonii, która wzywa nas do autentycznego życia misją ewangelizacyjną, skłoniły nas do refleksji. Posłuchajmy kilku fragmentów jej pism:

Przede wszystkim misjonarz apostolski powinien dostosować swoje życie, osobowość i zwyczaje do swojego Boskiego Nauczyciela, Jezusa Chrystusa. Misjonarz powinien więc kształtować swoją osobowość w taki sposób, aby budować wszystkich, którzy go obserwują i mają z nim bliski kontakt.
Misjonarz powinien zawsze być uprzejmy i być wszystkim dla wszystkich, ale nie tracąc przy tym powagi i religijnej rozwagi. Dobry misjonarz powinien dostosować się do charakteru osób, z którymi ma do czynienia, i stać się wszystkim dla wszystkich, aby wszystkich pozyskać.
Cały świat powinien być ojczyzną misjonarza Chrystusa, ponieważ nasz Boski Odkupiciel przyszedł, aby odkupić nas wszystkich, nakazując głosić tę samą Ewangelię na całym świecie.

Jesteśmy zaproszeni do uznania, że prawdziwa przemiana zaczyna się w życiu misjonarza.
Nasz charakter, nasze zwyczaje i styl życia mają odzwierciedlać sposób, w jaki Jezus mówił, działał i nawiązywał relacje.
Ewangelia wzywa nas do bliskości, która przyjmuje, dobroci, która docenia ludzką godność i współczucia, które leczy. Dzięki temu misjonarze i misjonarki stają się osobami zdolnymi do integrowania i budowania wspólnoty oraz towarzyszenia procesom uzdrawiania w różnych kulturach, do których wysyła nas misja.

Misja powszechna zachęca nas do poszerzania serca, do życia w gotowości i otwartości, z prawdziwie powszechną tożsamością. Jak przypomina nam i świadczy o tym nasza Matka Założycielka, przyjmujemy za swoje to przekonanie, że cały świat jest ojczyzną dla Chrystusowego misjonarza.

Przyjmijmy to zaproszenie i prośmy o łaskę przemiany, abyśmy mogli żyć misją z coraz bardziej otwartym sercem i coraz bardziej podobnym do serca Chrystusa

Boże, Ojcze dobroci, który wlałeś do serca czcigodnej Matki Marii Antonii París wielką miłość do Kościoła i zapaliłeś ją pragnieniem głoszenia Ewangelii wszystkim ludziom, spraw, aby przykład jej życia pomógł nam być prawdziwymi apostołami i udziel nam według Twojego miłosierdzia tej łaski, o którą prosimy za jej wstawiennictwem. Amen.