Drugi dzień triduum prowadzi za świętym Antonim Marią Klaretem do pytania, które dotyczy każdej wspólnoty: czy nasz sposób życia razem czyni wiarygodną Ewangelię, którą głosimy?
Od „ja” do „my”
Temat dnia to życie w braterstwie: nieustanne przechodzenie od odizolowanego „ja” do głębokiej dynamiki „my”. Misja ma być zwierciadłem życia w komunii, a wspólnota miejscem spotkania, które się poszerza i z czułością przyjmuje każdą siostrę i każdego brata.
W praktyce oznacza to przeżywanie różnic w miłości, rozwiązywanie konfliktów w świetle Ewangelii i szukanie dróg pojednania.

Jedność w służbie misji
Podstawą rozważań jest List do Efezjan (4,1-3.29-32): pokora, łagodność, cierpliwość, wzajemne znoszenie się w miłości i przebaczanie, tak jak Bóg przebaczył w Chrystusie.
Papież Leon XIV przypomina, że jedność uczniów służy misji: aby świat uwierzył. Pojednana wspólnota głosi Chrystusa nie tylko słowami, ale także sposobem, w jaki jej członkowie siebie przyjmują, słuchają i sobie przebaczają.
Charyzmat o. Antoniego Marii Klareta poruszył serca ludzi z różnych stron świata, języków i obyczajów. To, co ich łączy, jest większe niż to, co dzieli: jedno wezwanie i jedna misja.

Klaret o miłości i wspólnocie zakonnej
W „Autobiografii” Klaret pisze, że cnotą najbardziej potrzebną misjonarzowi jest miłość: do Boga, Jezusa Chrystusa, Maryi i bliźniego. Bez niej, jak podkreśla, nawet najpiękniejsze zdolności są bezużyteczne. Opisuje też swoją wspólnotę w domu na Kubie, która przypominała ul: jedni wychodzili, inni wchodzili, wszyscy byli zadowoleni i radośni, a goście byli zdumieni tym, co widzą, i chwalili Boga.
Pytanie:
Czy nasz sposób odnoszenia się do siebie czyni wiarygodną Ewangelię, którą głosimy?



