Tym zdaniem bł. o. Pawła Manny chciałabym z całego serca podziękować każdej i każdemu z Was, od których przez ostatnie 10 lat otrzymałam tak wiele dobra. To Wasze dobro rozpowszechniło się na tak wiele osób, miejsc i wydarzeń. DZIĘKUJĘ!
Drodzy współpracownicy, animatorzy, duszpasterze, przyjaciele i znajomi!
Pozwólcie na kilka prywatnych słow na tej stronie…
Kiedy w listopadzie 2015 roku trafiłam do biura Dyrekcji Krajowej PDM, czułam się nieco zagubiona… Po wielu latach pracy w szkołach, przedszkolach i parafiach znalazłam się nagle w biurze, w rzeczywistości całkowicie dla mnie nowej i nieznanej. W drugim dniu na nowym stanowisku dowiedziałam się, że… mam zorganizować sesję misjologiczną i czuwanie PUM na Jasnej Górze, a ja ledwie miałam pojęcie, gdzie tam jest Kaplica Matki Bożej! Pan Bóg podesłał mi wtedy wielu dobrych i życzliwych ludzi, którzy pomogli, wytłumaczyli, pokazali… Z niektórymi z Was właśnie wtedy, w grudniu 2015 roku, po raz pierwszy się spotkaliśmy i poznaliśmy. Przez kolejne cztery lata w Sekretariacie Krajowym PUM te znajomości były kontynuowane, pogłębiane, pojawiały się nowe. Wtedy też zakochałam się na zabój w o. Pawle Mannie, jego podejściu do życia, poglądach, osobowości, pismach. I zapewniam Was, że do dzisiaj mi to nie przeszło… No, może tylko pierwsze zakochanie zmieniło się w głębszą i dojrzalszą miłość do Błogosławionego.
Od stycznia 2020 roku została mi przydzielona koordynacja Papieskiego Dzieła Misyjnego Dzieci. I to tutaj, przy okazji wielu spotkań, rekolekcji, animacji, maili, artykułów i telefonów, poznałam większość z Was. Ogniska Misyjne, parafie, szkoły, szkolenia dla dorosłych, coroczna Szkoła Animatorów Misyjnych, rekolekcje, warsztaty misyjne, pedagogiczne, teologiczne, dni skupienia, wykłady, pielgrzymki i kongresy Żywego Różańca, Rady Krajowe PDM, sympozja międzynarodowe, spotkania i wspólny czas z dziećmi, młodzieżą, dorosłymi, konsekrowanymi, klerykami, księżmi, różnymi zwierzchnikami czy władzami… Dziękuję za każdy uśmiech i dobre słowo, dziękuję za wszelkie wsparcie, czasem tak proste jak kubek ciepłej herbaty lub pożyczenie kabla do komputera.
Dziękuję za cierpliwość tym wszystkim z Was, którzy najbardziej byliście zaskakiwani moimi nagłymi pomysłami i prośbami oraz nieprzewidywalną rzeczywistością, przez co niemal z dnia na dzień trzeba było organizować grupę, dopilnować dokumentów, zmieniać plany, wesprzeć PDMD (i mnie osobiście) swoją osobą, recenzją, wystąpieniem, obecnością. Było tych osób tak bardzo wiele, że nie sposób wymienić wszystkich. Pozwólcie zatem, że wspomnę jedynie te osoby, które – z powodu moich pomysłów i próśb – zostały mocno zaskoczone i pomogły w sytuacjach naprawdę wyjątkowych.
Księże biskupie Arturze, ks. biskupie Adrianie, dziękuję! Za każdą pozytywną odpowiedź na prośbę o pomoc i za… wyjątkową recenzję, tę ze składzikiem na makulaturę.
Pani Aneto, s. Sylwio, jestem wdzięczna, że w czasie pandemii nie przestraszyłyście się nieustannych zmian terminów oraz ilości potrzebnych dokumentów i udało się przygotować nagrania do akcji Kolędnicy Misyjni i konferencję prasową.
Pani mecenas Sylwio, ks. Sebastianie, dziękuję za Wasz profesjonalizm oraz opanowanie i spokój po drugiej stronie słuchawki, kiedy mówiłam, że mamy tylko kilka dni na zorganizowanie grupy dzieci do Belwederu czy do Telewizji Polskiej.
Dziękuję tym wszystkim, którzy pozytywnie i z radością odpowiedzieliście na wszystkie moje prośby o napisanie tekstów, przygotowanie jakichkolwiek materiałów, dzieci do nagrań, udziału w konferencjach prasowych czy spotkaniach z nuncjuszem i biskupami.
Dziękuję za Misyjny Synod Dzieci 2022! To było wyzwanie! Bez Was, kochani animatorzy i wolontariusze, nie udałoby się tego zorganizować i przeprowadzić! Błażejku, pani Agnieszko, panie Jakubie – dziękuję za hymn!
Dziękuję dyrektorom diecezjalnym PDM, pracownikom Biura Prasowego KEP, wszystkim drogim dziennikarzom prasowym, radiowym i telewizyjnym, braciom Sobierajskim, s. Irenie FMM i innym siostrom z Komisji Misyjnej przy KWPŻZZ.
Dziękuję współpracownikom z biura Dyrekcji Krajowej – tym, z którymi zaczynałam, i tym, którzy teraz w biurze zostają. Wiele się od Was wszystkich i dzięki Wam wszystkim nauczyłam. Księże Tomaszu, z którym zaczynaliśmy, księże Macieju, z którym przepracowaliśmy aż do dzisiaj – DZIĘKUJĘ.
Przy podziękowaniach towarzyszy mi zawsze pewien lęk i niepewność, czy o nikim nie zapomniałam… Jeśli tak, to wybaczcie. W emocjach nie zawsze człowiek myśli jasno, ale nawet jeśli w tej chwili kogoś niechcący pominęłam, to Najświętszy na pewno o Was nie zapomni!
Będziecie obecni w mojej modlitwie i do zobaczenia gdzieś tam, na misyjnych szlakach na ziemi lub też, najpóźniej, w niebie!
Z całą moją serdecznością do każdej i każdego z Was
s. Monika Juszka RMI (od kwietnia już nie sekretarz krajowy PDMD)
Zdjęcia – archiwum prywatne i archiwum PDM
Muzyka: Utwór pierwszy AI, utwór drugi Błażej Drab.
